Historia przedinternetowa

Historia przedinternetowa

wg Konstantego Jerzego Michalskiego i Macieja Kamińskiego.

Pierwszych ludzi na terenie Wysp Valhalli mo┼╝emy upatrywa─ç oko┼éo 17 000 r. p. n. e., by┼éy to jedynie migracje z teren├│w Nordaty ku Sarmatoazji. O ich obecno┼Ťci wiemy dzi─Öki wykopaliskom z okolic Ba┼édaraszu, Nowej Auterry i Portu Arthurbergu. Jednak┼╝e, pomimo zakrojonych na wielk─ů skal─Ö bada┼ä szcz─ůtk├│w ludzkich, nie uda┼éo si─Ö znale┼║─ç jakichkolwiek ┼Ťlad├│w obecno┼Ťci cz┼éowieka od oko┼éo 15 000 r. p. n. e. do 12 000 r. p. n. e. Zapewne ludy dotar┼éy w tym okresie czasu na zach├│d, do Sarmatoazji, na co wskazuj─ů kolejne poszlaki.

W okresie oko┼éo tysi─ůca lat – od oko┼éo 12 500 r. p. n.e, a┼╝ do 11 500 r. p. n. e. nast─ůpi┼éo znacz─ůce och┼éodzenie klimatu, kt├│re szczeg├│lnie dotkn─Ö┼éo Sarmacj─Ö. Dwa ludy, a dok┼éadniej ich cz─ůstki – Sarmaci i Teutoni, kt├│rzy ju┼╝ go┼Ťcili wcze┼Ťniej na terenie Bialenii, powr├│cili na nasze ziemie, poprzez zamarzni─Öte Morze Gello┼äskie. Ta trzecia ju┼╝ epoka lodowcowa, by┼éa – cho─ç kr├│tka, niezwykle dotkliwa, gdy┼╝ ┼Ťrednia roczna naszych temperatur, co wiemy z bada┼ä na lodowcu anatolijskim, kt├│ra jeszcze w pe┼éni nie osi─ůgn─Ö┼éa poziomu sprzed tej┼╝e epoki lodowcowej, waha┼éa si─Ö od 16 do 19 stopni Celsjusza. Mimo wszystko – Teutoni i Sarmaci przybyli do nas ÔÇťszuka─ç lepszego ┼╝ywotaÔÇŁ.

Po pi─Öciuset latach ÔÇťokresu przej┼ŤciowegoÔÇŁ nast─ůpi┼é ciep┼éy interglacja┼é, kt├│ry pozwoli┼é na osiedlenie si─Ö naszym Sarmatom i Teutonom na sta┼ée, jak i na rozw├│j rolnictwa. Powsta┼éy trzy pa┼ästwowo┼Ťci (lecz wpierw miasta-pa┼ästwa) – dwie za┼éo┼╝one przez Sarmat├│w – Dlet (ob. Derba, dzielnica Topolna) i Reuh (ob. Dzia┼ékowo) oraz jedna za┼éo┼╝ona przez Teuton├│w – Fydgall (ob. Rybaki). Sarmackie pa┼ästwowo┼Ťci walczy┼éy z Teutonami.

Pierwsza ich wojna jest te┼╝ najstarsz─ů wojn─ů mikro┼Ťwiata. Znana jest jako ÔÇťI wojna o NumbresÔÇŁ. Rozgrywa┼éa si─Ö oko┼éo 8-9 pokole┼ä przed powstaniem jakichkolwiek ┼║r├│de┼é pisanych. W ├│wczesnych pa┼ästwach bardzo wyra┼║ny by┼é wci─ů┼╝ podzia┼é na plemiona, z kt├│rych ka┼╝de mia┼éo w┼éasnego, mocno niezale┼╝nego w┼éadc─Ö. Przyczyn─ů wojny, zgodnie z p├│┼║niejszymi podaniami, by┼éy religijne – chodzi┼éo bowiem o obsadzanie kap┼éan├│w w ┼Ťwi─Ötym dla obu nacji mie┼Ťcie na p├│┼énocy Bialenii. Ka┼╝da strona liczy┼éa sobie po trzy plemiona. Z uwagi na nieprzestrzeganie ustale┼ä strategicznych przez swoich wodz├│w, przegra┼éa zdecydowanie strona teuto┼äska.

Dzi─Öki pismu klinowemu, kt├│re powsta┼éo oko┼éo 10 000 r. p. n. e., dowiedzieli┼Ťmy si─Ö wielu informacji. Ci─ůg┼éy pat ÔÇťna froncieÔÇŁ wym├│g┼é tak szybki post─Öp techniczny, dzi─Öki kt├│remu opracowali┼Ťmy pismo na sze┼Ť─ç tysi─Öcy lat przed naszym pierwszym na┼Ťladowc─ů – plemionami Al Rajnu.

Religie, a dok┼éadniej panteony b├│stw naszych pre-Biale┼äczyk├│w r├│wnie┼╝ by┼éy niezwykle rozbudowane jak na czasy – dla wszystkich – epoki kamienia ┼éupanego. G┼é├│wnymi b├│stwami byli Idon – wszechw┼éadny b├│g, stworzyciel ┼Ťwiata, Nifel – bogini zmar┼éych i Yggdral – b├│g podziemi i piekie┼é. Obie religie – teuto┼äska i sarmacka po kr├│tkim czasie po┼é─ůczy┼éy si─Ö i pomimo nienawi┼Ťci mi─Ödzy narodami, spaja┼éy je.

Pomimo niezwykle szybkiego rozwoju i ciep┼éego interglacja┼éu, klimat ponownie gwa┼étownie si─Ö och┼éodzi┼é. Kl─Öski g┼éodu, powodzie i inne katastrofy dotkn─Ö┼éy cywilizacj─Ö i drastycznie zmniejszy┼éy populacj─Ö. Wtedy te┼╝ nasta┼é czas ÔÇťmrocznych wiek├│wÔÇŁ kiedy to ludno┼Ť─ç sarmacka i teuto┼äska (lecz coraz bardziej mieszaj─ůca si─Ö) zapomnia┼éa pisma, obr├│bki br─ůzu i innych wielkich osi─ůgni─Ö─ç technicznych I kultury Biale┼äskiej. Cz─Ö┼Ť─ç ludno┼Ťci uciek┼éa do wygnanych z p├│┼énocy osiedlaj─ůcych si─Ö w Jaho┼édajewszczy┼║nie, a reszta w wi─Ökszo┼Ťci do Pomorza i na przysz┼é─ů Pustyni─Ö Bengazijsk─ů. Nie wiemy o tym okresie zbyt wiele, jednak rolnictwo w okrojonej formie zapewne przetrwa┼éo dzi─Öki pre-Jaho┼édom. Panteon b├│stw zosta┼é jednak z czasem zapomniany.

Na Pomorzu, w Bengazji i Jaho┼édajewszczy┼║nie odrodzi┼éa si─Ö si─Ö cywilizacja oko┼éo 4 ty┼Ť. lat p. n. e., kiedy to wynaleziono powt├│rnie pismo. Na po┼éudniu Bialenii znaleziono ┼Ťlady po miastach w okolicach Nowej Auterry i Starego Klume, by┼éy wi─Öc to g┼é├│wne aglomeracje nowej cywilizacji, obok osad ludzkich nieopodal Ba┼édareszu i doliny bengazijskich rzek, gdzie znajdowa┼éa si─Ö istna metropolia tamtej epoki  – Urno. Wynaleziono tam nawet asfalt, kt├│rym wylewano chodniki. Po oko┼éo dw├│ch setkach lat rozpocz─ů┼é si─Ö na dobre handel pomi─Ödzy cywilizacjami, a w okresie nast─Öpnego tysi─ůca, do oko┼éo 2 800 r. p. n. e. trwa┼éa kolonizacja najbli┼╝szych obszar├│w. Perstanowie, czyli przodkowie Jaho┼éd├│w zaj─Öli w znacz─ůcej wi─Ökszo┼Ťci g├│ry, Igdrale – przodkowie Bengazijczyk├│w przej─Öli ca┼é─ů dolin─Ö Topol├│wki i rozpocz─Öli budowa─ç tam monumentalne kompleksy ┼Ťwi─ůtynne i pa┼éacowe. Pomorzanie natomiast rozpocz─Öli kolonizacj─Ö na zachodzie Anatolii i na ca┼éym wybrze┼╝u Ajszaburgii, po uprzednim zasiedleniu Pomorza, g┼é├│wnie jego wybrze┼╝a, gdy┼╝ na r├│wninach grasowali nomadzi czyhaj─ůcy na kupc├│w i grabi─ůcy okoliczne niewielkie miasta.

Nale┼╝y r├│wnie┼╝ opisa─ç sytuacj─Ö na Anatolii – powsta┼éy tam dwie kolonie kt├│re przetrwa┼éy najazdy nomad├│w – Carnuntum i Lumia, kt├│ra powsta┼éa na wybrze┼╝u wschodniej Anatolii, nieopodal zwi─ůzku plemion ┼╝yj─ůcych w g├│rach – Ajsen├│w. Obie z nich mia┼éy odegra─ç wa┼╝n─ů rol─Ö w biale┼äskiej historii, lecz zainteresujmy si─Ö wpierw t─ů drug─ů. Panowa┼éa tam swoista oligarchia z lu┼║nymi powi─ůzaniami mi─Ödzy Lumi─ů, a Starym Klume, kt├│re by┼éo metropoli─ů. Kolonia jednak coraz bardziej si─Ö uniezale┼╝nia┼éa od macierzy, gdy┼╝ najbli┼╝sze wi─Öksze zasoby cyny, kt├│rej potrzebowano do wytopu br─ůzu, posiadali wrodzy Ajseni, tak wi─Öc tworzy┼éa nowe kolonie, na p├│┼énocnym wybrze┼╝u Anatolii i po┼éudniowym Gothiki. Toczy┼éa r├│wnie┼╝ pierwsze wojny morskie z Carnuntum o panowanie nad p├│┼énocno-zachodni─ů Anatoli─ů.

Oko┼éo 2 500 r. p. n. e. mamy  miejsce kilku wa┼╝niejszych wydarze┼ä, mianowicie – Ingolf, w┼éadca Igdrali zaatakowa┼é w 2496 r. p. n. e. zaatakowa┼é i podbi┼é p├│┼énocn─ů Jaho┼éd─Ö – od Orlego Szczytu do dzisiejszego Wy┼╝ynna. Zapocz─ůtkowa┼éo to kilka wiek├│w nienawi┼Ťci pomi─Ödzy Igdralami, a Perstanami, kt├│rzy coraz skuteczniej odpierali ataki z p├│┼énocy. Lumia usamodzielni┼éa si─Ö i ucywilizowa┼éa ca┼ée wybrze┼╝e Gothiki, natomiast ÔÇťnomadziÔÇŁ pomorscy (Rakusi) dzi─Öki wp┼éywom jaho┼édzkich uchod┼║c├│w i Pomorzan utworzyli w┼éasne pa┼ästwo na r├│wninach. Nast─ůpi┼éa r├│wnie┼╝ konsolidacja organizm├│w pa┼ästwowych – zw┼éaszcza Igdrali, kt├│rych w┼éadc─Ö zacz─Öto otacza─ç czci─ů, r├│wn─ů b├│stwu.

Na 2160 r. p. n. e. datuje si─Ö rozpocz─Öcie wielkiej wojny Pomorzan (a tak naprawd─Ö to kilkana┼Ťcie mniejszych wojenek)  z Carnuntum kt├│rej to powodem by┼éo zapewne ch─Ö─ç odzyskania w┼éadzy nad t─ů by┼é─ů koloni─ů i jak zawsze w tamtych czasach – religia. Wtedy te┼╝ po raz pierwszy, cho─ç niech─Ötnie, zastosowano triery – rewolucyjne jak na tamte czasy statki. Ta wojna, a trwa┼éa z kr├│tkimi przerwami oko┼éo 250 lat, a polega┼éa g┼é├│wnie na podjazdach i korsarstwie, a zako┼äczy┼éa si─Ö minimalnym zwyci─Östwem Carnuntijczyk├│w. Mia┼éa ona bardzo du┼╝y wp┼éyw na Igdrali, kt├│rzy zostali odci─Öci od dostaw ┼╝ywno┼Ťci z Anatolii, a na tych w pewnej mierze polegali w przypadku nieurodzaj├│w. Zarz─ůdzili wi─Öc oni wielki najazd na Jaho┼éd─Ö za czasu wielkiego g┼éodu oko┼éo 2040 r. p. n. e. Dla u┼éatwienia sobie zadania sprzymierzyli si─Ö z plemieniem Maratah├│w. Pierwszym celem sta┼éy si─Ö wsie plemienia Selkand├│w, kt├│re Igdrale spustoszyli, bior─ůc mieszka┼äc├│w w niewol─Ö. Na wie┼Ť─ç o tym w plemieniu Jaho┼éd├│w pojawi┼é si─Ö ÔÇťprorokÔÇŁ Alopen, kt├│ry zwiastowa┼é rych┼éy koniec ┼Ťwiata, gdy Jaho┼édzi nie us┼éuchaj─ů woli Bo┼╝ej i nie p├│jd─ů za ÔÇťwys┼éannikiem PanaÔÇŁ, czyli nim, za morza. To wydarzenie da┼éo pocz─ůtek narodowi (ju┼╝ nie plemieniu) Jaho┼éd├│w, kt├│rych ponad trzy tysi─ůce lat p├│┼║niej poznali┼Ťmy jako Khmer├│w. Po podboju obcych dla siebie etnicznie i kulturowo ziem Igdrale nie zdecydowali si─Ö na ich bezpo┼Ťredni─ů aneksj─Ö. Ustanowili jedynie podzia┼é na kasty – niewolnicz─ů Selkand├│w, zarz─ůdcz─ů i ÔÇť┼Ťredni─ůÔÇŁ Maratah├│w oraz ÔÇťpa┼äsk─ůÔÇŁ nielicznych osadnik├│w igdralskich. W ten spos├│b zacz─Ö┼éo si─Ö kszta┼étowanie tak┼╝e i tych plemion jako narod├│w, wprawdzie blisko spokrewnionych, ale wyznaj─ůcych zupe┼énie r├│┼╝ne filozofie ┼╝yciowe. Selkandowie preferowali postaw─Ö spokojn─ů, ┼╝yczliw─ů i pracowit─ů, za┼Ť Maratahowie stawiali g┼é├│wnie na pomna┼╝anie maj─ůtku, pos┼éusze┼ästwo oraz biern─ů si┼é─Ö kolektywu (niezb─Ödn─ů im w kontaktach z ÔÇťpanamiÔÇŁ dla utrzymania swojego stanu posiadania).

Oko┼éo 2010 r. p. n. e. na Gothik─Ö dotarli Jaho┼édzi. W mi─Ödzyczasie, trwa┼éa tam pr├│ba pozyskania dla kolonii tubylc├│w. Lokalni w┼éadcy starali si─Ö ┼éudzi─ç ÔÇťdzikus├│wÔÇŁ perspektyw─ů lepszego ┼╝ycia, oferowali ma┼é┼╝e┼ästwa mieszane mi─Ödzy Lumijczykami, a tubylcami i tym podobne. Do panteonu lumijskiego przenik┼é mi─Ödzy innymi Goldur, b├│g pi─Ökna, przedstawiany jako je┼║dziec pozbawiony zbroi, z pi─Ökn─ů czupryn─ů i rozwini─Öt─ů muskulatur─ů. Jaho┼édzi jednak d┼éugo nie zago┼Ťcili w tych okolicach, g┼é├│wnie z powodu obrzydzenia wielob├│stwem i praktykami Lumijczyk├│w (sami za┼Ť byli monoteistami). Doskwiera┼éy im r├│wnie┼╝ liczne podatki, jakimi praktycznie natychmiast zostali ob┼éo┼╝eni. Pow─Ödrowali po oko┼éo czterech pokoleniach dalej na p├│┼énocny wsch├│d. Tym razem prowadzi┼éo ich kilku ÔÇťprorok├│wÔÇŁ, kt├│rzy z czasem si─Ö ze sob─ů por├│┼╝nili. Jedni z nich osiedli w dzisiejszej Kugarii i to oni w┼éa┼Ťnie zaatakowali ziemie biale┼äskie w 1103 r., aczkolwiek prawdopodobnie pomog┼éy im inne grupy Jaho┼éd├│w. Khmerzy byli te┼╝ cz─Ö┼Ťciowo zasymilowani z kugarskimi tubylcami – o czym ┼Ťwiadcz─ů ich zwyczaje (m. in. cz─Ö┼Ť─ç nadawanych imion)  i j─Özyk, r├│┼╝ni─ůcy si─Ö od tego kt├│rym w┼éadaj─ů ostatnie grupki ÔÇťprawdziwie biale┼äskichÔÇŁ Jaho┼éd├│w, bli┼╝szy raczej mowie brodryjskich Tatar├│w.

Lumijczycy znacz─ůco powi─Ökszyli swe terytoria po kr├│tkiej, aczkolwiek krwawej wojnie z Ajsenami oko┼éo 1760 r. p. n. e., w kt├│rej ÔÇťodkryliÔÇŁ (przej─Öli od nich) ┼╝elazo. Pierwotnie s┼éu┼╝y┼éo ono Ajsenom do tworzenia bransolet i og├│┼éem bi┼╝uterii, aczkolwiek po kr├│tkim czasie naje┼║d┼║cy odkryli, ┼╝e jest o wiele bardziej wytrzyma┼ée od br─ůzu, wi─Öc mo┼╝na je wykorzysta─ç do tworzenia broni i zbroi. Umo┼╝liwi┼éo to Lumii podbicie wi─Ökszo┼Ťci po┼éudniowo-wschodniej Anatolii. Carnuntijczycy z kolei kolonizowali wybrze┼╝a Wurstlandii i zachodniej Gothiki. Najbardziej wysuni─Öte na p├│┼énoc osady ludzkie odkryte zosta┼éy na terenie obecnej Batawii, acz prawdopodobnie by┼éy to jedynie przej┼Ťciowe punkty handlowe. Zasadniczo to na terenie ca┼éej Bialenii pojawi┼éy si─Ö coraz bardziej zcentralizowane pa┼ästwa. Carnuntum i Lumia zaj─Ö┼éy p├│┼énocny-wsch├│d Bialenii. Powsta┼éy dwa pa┼ästwa dzi─Öki silnym wp┼éywom Idgrali i w przypadku Bastarii – r├│wnie┼╝ Lahazydii, kt├│ra wyodr─Öbni┼éa si─Ö od Klume po kryzysie dynastycznym.

Bialenia1500pne.png

W 1487 r. p.n.e. lumijska wyprawa badawcza osi─ůgn─Ö┼éa brzegi Azymutii. Przebadano cz─Ö┼Ť─ç zachodniego brzegu wyspy i nie stwierdzono obecno┼Ťci tubylczych lud├│w. Metropolia podj─Ö┼éa decyzj─Ö o stworzeniu tam kolonii. W 1479 r. p.n.e. powsta┼éa tam osada Nowa Lumia, jednak po roku zosta┼éa zmieciona z powierzchni ziemi. Jak si─Ö okaza┼éo, Azymutia jednak by┼éa zamieszkana. Nieliczni ocaleni donie┼Ťli, i┼╝ zag┼éady nowej kolonii dokonali ÔÇťwojownicy S┼éo┼äca, cali l┼Ťni─ůcyÔÇŁ. W┼éadze Lumii uzna┼éy to za rzucone wyzwanie. Spodziewano si─Ö przej─ů─ç nowy ÔÇťsekretny dar od bog├│wÔÇŁ, za jaki uznano technologi─Ö, kt├│ra pozwoli┼éa dokona─ç nowemu wrogowi takiego ataku. Zebrano spor─ů armi─Ö ochotnik├│w i w 1456 r. p.n.e. wys┼éano wypraw─Ö ÔÇťkarn─ůÔÇŁ, kt├│ra jednak ponios┼éa kl─Ösk─Ö w bitwie. Uda┼éo si─Ö jednak uzyska─ç sta┼éy przycz├│┼éek i odbudowa─ç Now─ů Lumi─Ö. Po kilku kolejnych (przegranych) bitwach, Lumijczycy postanowili zmieni─ç taktyk─Ö. W 1449 r. p.n.e. odby┼éa si─Ö tzw. ÔÇťszczwana bitwaÔÇŁ, w kt├│rej ┼╝o┼énierze z Lumii nawet nie pr├│bowali pobi─ç przeciwnik├│w, natomiast skupili si─Ö na zaci─ůgni─Öciu kilku z nich w pu┼éapk─Ö, by pojma─ç ich i wymusi─ç od nich informacje. Plan ten si─Ö cz─Ö┼Ťciowo uda┼é. Je┼äcy zdecydowanie odm├│wili jakichkolwiek zezna┼ä, ale Lumijczycy ujrzeli wreszcie ├│w ÔÇťdarÔÇŁ – zbroje z tajemniczego, mi─Ökkiego i lekkiego materia┼éu, kt├│rego jednak ich ┼╝elazna bro┼ä nie mog┼éa przebi─ç. By┼é to rodzaj bambusowego papieru. Honorowe zachowanie jednego z je┼äc├│w (oficera) – samob├│jstwo przez samospalenie w swojej zbroi, podsun─Ö┼éo Lumijczykom pomys┼é. W kolejnym starciu u┼╝yli p┼éon─ůcych strza┼é, tym razem bezwzgl─Ödnie gromi─ůc swoich wrog├│w. Ci jednak nie odpuszczali osadnikom ani na chwil─Ö. Po oko┼éo 50 latach ostatecznie zarzucono projekt kolonizacji tych ziem, jako i┼╝ nie odnaleziono tam ┼╝adnych cennych zasob├│w. Nie powiod┼éa si─Ö te┼╝ pr├│ba skopiowania technologii lekkich zbroi.

W roku 1214 p. n. e. wyruszy┼éa wielka wyprawa wojenna Bastar├│w przeciw Numbres. Jej casus belli by┼éo wykl─Öcie z kr─Ögu wyznawc├│w Idona (w owym czasie do┼Ť─ç powszechnie uznawany na Bialenii synonim os├│b godnych miana istoty ludzkiej, bo jak wiemy, Jaho┼édzi za nich nie byli uwa┼╝ani) kr├│la Ezychiela VI, oficjalnie z powodu oddawana czci Be┼édowi – wielkiemu prorokowi Jaho┼éd├│w. Zapewne chodzi┼éo o k┼é├│tnie przy winie wielkiego kap┼éana idonist├│w, Jemhopa, i kr├│la Bastar├│w. Dzi─Öki wcze┼Ťniejszym maria┼╝om, uda┼éo si─Ö przekona─ç Idgrali do wsp├│lnego ataku na teokracj─Ö Numbres. Wielki kap┼éan odpowiedzia┼é sojuszem z Raeti─ů i Lahazydi─ů oraz zawsze ch─Ötnymi na rabunek Rakusami. Bogate pa┼ästwo na p├│┼énocy wynaj─Ö┼éo te┼╝ najemnik├│w z Anatolii. Po serii kilkunastu potyczek na pustyni, zosta┼éo zachowane status quo (Bastarowie odnie┼Ťli jednak pewien sukces, pal─ůc ┼Ür├│dec w 1207 p.n.e). Jednak┼╝e, po uprzednim poborze i pojawieniu si─Ö nowego stratega z Bastarii – Sormana, kt├│ry zastosowa┼é nowy szyk tarczownik├│w w decyduj─ůcej bitwie na przedpolach Numbres, pyrrusow─ů wygran─ů zmusili sojusznik├│w Jemhopa do odwrotu, a sami zaj─Öli Numbres, po odkupieniu go z r─ůk najemnik├│w obsadzaj─ůcych tamtejsze obwarowania za ┼éupy bitewne. Nie mogli jednak wykorzysta─ç w ┼╝aden spos├│b tego zwyci─Östwa, gdy┼╝ wynaj─Öta przez wielkiego kap┼éana flota (pono─ç warta ofiar zebranych od wyznawc├│w przez 10 lat) spali┼éa ich stolic─Ö – Men─Ö (ob. Takowo). T─ů sytuacj─Ö wykorzystali Idgrale, zajmuj─ůc zar├│wno Bastari─Ö, jak i Numbres, pozostawiaj─ůc jednak lokalnym mieszka┼äcom pewne swobody, nauczeni do┼Ťwiadczeniem z ludami z g├│r. Pozostawili te┼╝ przy ┼╝yciu rodzin─Ö kr├│lewsk─ů Bastarii, jednak trzymali j─ů w swojej stolicy.

Najszybciej rozwijaj─ůcym si─Ö miastem na Bialenii by┼é w├│wczas Nilfgaard, kwitn─ůcy handlowy o┼Ťrodek przygraniczny Lahazydii, mimo ci─ůg┼éych star─ç zbrojnych w okolicy i ustawicznego ┼éupienia przez Rakus├│w. Oko┼éo 1109 roku p. n. e. zosta┼é on og┼éoszony stolic─ů. Dynastia kr├│lewska Lahazyd├│w wybudowa┼éa tam a┼╝ pi─Ö─ç linii

umocnie┼ä i mur├│w. Nie zniech─Öci┼éo to jednak koczownik├│w. By zdoby─ç przechowywane w mie┼Ťcie bogactwa, nauczyli si─Ö (po kilku dekadach masakr, jakie przeszli) wykonywa─ç podkopy pod murami. Gdy ukradli insygnia koronacyjne, kr├│l Lahazydii og┼éosi┼é, ┼╝e w imi─Ö Idona wybije ten nar├│d co do jednego. Zawar┼é on kr├│tkotrwa┼éy sojusz z boczn─ů ga┼é─Özi─ů swego rodu, rz─ůdz─ůc─ů w Klume, kt├│rej obecno┼Ť─ç nomad├│w r├│wnie┼╝ niezwykle przeszkadza┼éa.

Wojna ta okaza┼éa si─Ö niezwykle trudna do wygrania. Wprawdzie w starciach zwykle zwyci─Ö┼╝ali wojownicy ze wschodu, ale trudno by┼éo jako┼Ť wykorzysta─ç te zwyci─Östwa, gdy┼╝ pa┼ästwo Rakus├│w nie by┼éo tak zcentralizowane jak reszta biale┼äskich kraj├│w. Po pobiciu armii jakiego┼Ť ÔÇťsatrapyÔÇŁ ten po prostu pakowa┼é sw├│j dw├│r oraz poddanych i uchodzi┼é na bezpieczny teren. Na miejscu zostawa┼éa garstka ludno┼Ťci rolniczej, kt├│ra zosta┼éa uprzednio dok┼éadnie obrabowana ze swoich zapas├│w przez koczownik├│w, wi─Öc nie by┼éa na nic przydatna zwyci─Özcom. Jednak┼╝e, po blisko pi─Ö─çdziesi─Öciu latach budowy fort├│w, zaludniania obcych ziem w┼éasnymi osadnikami utrzymuj─ůcymi przy ┼╝yciu twierdze i wypierania Rakus├│w  z ich ojczyzny, w roku 1038 p. n. e. spalono ruchom─ů stolic─Ö tamtejszego kr├│la i zabito jego samego. Pozostali przy ┼╝yciu Rakusi uszli do Igdrali i wkr├│tce s┼éuch o nich zagin─ů┼é.

W 1012 roku p. n. e. do Sambanafryki wyprawi┼éa si─Ö grupa odkrywc├│w, kt├│rzy chcieli sprawdzi─ç czy ta ziemia nadaj─Ö si─Ö do kolonizacji przez Rachi─Ö, nowopowsta┼éy kraj na Gothice. Po wst─Öpnych ogl─Ödzinach lokalnej d┼╝ungli uznali, i┼╝ klimat jest z┼éy dla ludzi i powr├│cili do Rachii. Na nieszcz─Ö┼Ťcie dla ca┼éego antycznego ┼Ťwiata, przywie┼║li za sob─ů szczury, z zapewne d┼╝um─ů. Nieznana zaraza zbiera┼éa wielkie ┼╝niwo. Dodatkowo, przez chciwo┼Ť─ç jednego z  gothijskich urz─Ödnik├│w, r├│wnocze┼Ťnie rozpocz─Ö┼éa si─Ö (w dzielnicach biedoty) zaraza tyfusu. Co jeszcze gorsze, rachijscy marynarze poroznosili te choroby na bardzo szerokim obszarze, by┼éa to Bastaria, Lumia i Raetia. Zaraza panowa┼éa przede wszystkim w miastach na wybrze┼╝ach, co jednak dla ┼Ťwie┼╝o powsta┼éego pa┼ästwa by┼éo tragedi─ů, gdy┼╝ mieszka┼éo tam 90% jego ludno┼Ťci, w tym niemal wszyscy potomkowie lumijskich kolonist├│w. Ich macierz r├│wnie┼╝ by┼éa mocno dotkni─Öta, ale przetrwa┼éa ta pr├│b─Ö dzi─Öki osadnikom, kt├│rzy zamieszkali na ziemiach Ajsen├│w. Spowodowa┼éo to jednak cofni─Öcie si─Ö pod wzgl─Ödem rozwojowym Lumii. Niekt├│re unikatowe wynalazki przepad┼éy na zawsze. Rol─Ö wiod─ůcego o┼Ťrodka na Anatolii przej─Ö┼éo Carnuntum, dzi─Öki temu, ┼╝e ziemia ta by┼éa  w nienajlepszych stosunkach z Lumijczykami (kt├│rzy z tego powodu unikali handlu z ni─ů). D┼╝uma i tyfus niezbyt natomiast zaszkodzi┼éa mieszkaj─ůcym w ┼Ťrodku l─ůdu Igdralom i Lahazydom. Po wyga┼Ťni─Öciu choroby oko┼éo 980 roku p. n. e. Carnuntum wysy┼éa┼éo cz─Ö┼Ť─ç populacji do wymar┼éych siedzib na Gothice. Zastali tam ruiny miast, rz─ůdzone przez ÔÇťkr├│lik├│wÔÇŁ z tubylczych lud├│w gothijskich, kt├│rych szybko podbili. Nie uda┼éo si─Ö im jednak podbi─ç Lumii z powodu braku si┼é, kt├│re musieli garnizonowa─ç na Gothice. Tubylcy przej─Öli bowiem dum─Ö od Lumijczyk├│w – i ÔÇťobcyÔÇŁ nie mogli ju┼╝ sobie rz─ůdzi─ç ot tak.

Filozofowie i wynalazcy zacz─Öli gromadzi─ç si─Ö wok├│┼é Carnuntum i Nilfgaardu oraz tamtejszych bogatych mecenas├│w. Dzi─Öki temu, i┼╝ po epidemii d┼╝umy rozpocz─ů┼é si─Ö d┼éu┼╝szy okres stabilno┼Ťci na zachodzie Anatolii i wschodzie Bialenii, tworzono najr├│┼╝niejsze wynalazki. W obu miastach za┼éo┼╝ono z inicjatywy  w┼éadc├│w sieci kanalizacyjne i wodoci─ůgi, a w Carnuntum nawet ogrzewanie pod┼éogi na okres zimy. Spowodowa┼éo to znacz─ůc─ů przebudow─Ö dom├│w w centrum miasta. Bior─ůc pod uwag─Ö to, ┼╝e coraz bardziej brakowa┼éo miejsca, budowano dwu-trzy pi─Ötrowe kamienice, co powodowa┼éo regularne po┼╝ary. Jednak┼╝e, wymy┼Ťlenie systemu grzewczego, kt├│rego pragn─Öli r├│wnie┼╝ mieszkaj─ůcy na wy┼╝szych pi─Ötrach, wymog┼éo budowanie wy┼╝szych budynk├│w, wed┼éug schematu – piwnica – ogrzewanie, parter – mieszkalny, pierwsze pi─Ötro – ogrzewanie, drugie pi─Ötro – mieszkalne etc.

W Carnutum za┼éo┼╝ono w 784 r. p. n. e. Bibliotek─Ö, podobnie uczynili Lahazydzi w Nilfgaardzie 10 lat p├│┼║niej. Przechowywane (i z czasem przepisywane) by┼éy tam dzie┼éa zapisane tzw. j─Özykiem biale┼äskim uniwersalnym. By┼é to ciekawy tw├│r – znaki oznacza┼éy te same poj─Öcia, ale by┼éy one odczytywane r├│┼╝nie, w zale┼╝no┼Ťci od lokalnego dialektu. Oko┼éo roku 680 p. n. e. na dworze Ernesta VII, w┼éadcy Carnuntum, pojawi┼é si─Ö niejaki Arba z Meny, kt├│ry zadziwi┼é wszystkich umiej─Ötno┼Ťci─ů zbudowania pompy i maszyny nap─Ödzanej par─ů. Jego pierwszy wynalazek zosta┼é wykorzystany w nowopowsta┼éej stra┼╝y po┼╝arnej, kt├│ra, pomimo przebudowy wi─Ökszo┼Ťci miasta, a┼╝eby jego budynki by┼éy wybudowane z kamienia, nadal mia┼éa du┼╝e problemy z po┼╝arami (mi─Ödzy innymi dlatego, ┼╝e przebudowa ta nie do ko┼äca si─Ö uda┼éa – prywatnych w┼éa┼Ťcicieli nie by┼éo sta─ç na dzia┼éania na tak─ů skal─Ö, a miasto niech─Ötnie si─Ö dok┼éada┼éo). Uda┼éo si─Ö natomiast znacz─ůco zmniejszy─ç liczb─Ö ofiar. Za spraw─ů tego pojawi┼éy si─Ö ÔÇťtowarzystwa ubezpieczenioweÔÇŁ dla ocalonych z tego typu katastrof.

Drugi wynalazek z kolei nie zosta┼é zapomniany i szybko zosta┼éa wybudowana, mniej mobilna, pompa parowa, kt├│ra opr├│cz zastosowaniu w systemie wodoci─ůg├│w, znalaz┼éa swoje miejsce w kopalni. Arba spisa┼é swoje odkrycie i wys┼éa┼é kopie swojego dzie┼éa do ka┼╝dego miasta posiadaj─ůcego bibliotek─Ö. By┼éo to niespotykane, gdy┼╝ zazwyczaj uczony biale┼äski musia┼é by─ç niezwykle pos┼éuszny mecenasowi, wi─Öc za swe niepos┼éusze┼ästwo zosta┼é o┼Ťlepiony, a p├│┼║niej, gdy ┼Ťwiat nauki o nim zapomnia┼é, stracony publicznie, w wynalazku swojego ucznia, spi┼╝owym byku.

W 624 r. p. n. e. powsta┼éo sta┼ée planetarium w Lipionie (ob. Port Arthurberg). By┼é to pierwszy projekt ÔÇťog├│lnobiale┼äskiÔÇŁ, gdy┼╝ wybudowany zosta┼é za pieni─ůdze wy┼éo┼╝one przez wszystkie biale┼äskie kr├│lestwa, po skutecznej ÔÇťkampaniiÔÇŁ prowadzonej przez ucznia Arby – Jonasza. W tym czasie mia┼éy te┼╝ miejsce kontakty handlowe i naukowe z Surme┼äczykami i Scholandczykami, kt├│rzy udost─Öpnili Biale┼äczykom swe mapy nieba. Biale┼äscy medycy wy┼Ťmiali w├│wczas tych surme┼äskich, zlecaj─ůc poetom napisanie karykaturalnych wierszy, wypunktowuj─ůcych przewag─Ö systemu badania ca┼éego cia┼éa nad badaniem tylko chorej cz─Ö┼Ťci.

Jaho┼édzi w tym czasie rozprzestrzeniali si─Ö po Nordacie, przejmuj─ůc wielkie terytoria Rohanu. Cz─Ö┼Ť─ç z nich pozosta┼éa na terenie ob. Kugarii zatraci┼éa wtedy swoj─ů pierwotn─ů to┼╝samo┼Ť─ç, daj─ůc pocz─ůtek Tatarom. W 560 r. p. n. e. mia┼éa miejsce pierwsza fala powrotu Jaho┼éd├│w na Bialeni─Ö. Statki wyl─ůdowa┼éy wtedy w Menie, kt├│r─ů naje┼║d┼║cy spalili i spustoszyli, a nast─Öpnie wymordowali wszystkich mieszka┼äc├│w. Miasto wielkiego geniusza nie podnios┼éo si─Ö ju┼╝ z upadku. P├│┼║niej istnia┼éa tam ju┼╝ tylko osada rybacka. Jednak┼╝e szybki kontratak Idgrali i Lahazyd├│w uchroni┼é wybrze┼╝e przed zapa┼Ťci─ů. Naje┼║d┼║cy mieli bowiem du┼╝e zap├│┼║nienie pod wzgl─Ödem technicznym. Nie znali maszyn obl─Ö┼╝niczych, nie m├│wi─ůc nic o przedmiotach ┼╝elaznych. Je┼äc├│w, kobiety i dzieci osiedlono w Jaho┼édajewszczy┼║nie (w rozproszeniu), a ich mniejsze grupki na ca┼éej Bialenii. Nast─Öpny atak Jaho┼éd├│w nast─ůpi┼é dopiero w okresie przej┼Ťciowym mi─Ödzy staro┼╝ytno┼Ťci─ů, a ┼Ťredniowieczem, oko┼éo 560 roku.

Oko┼éo 500 r. p. n. e. wyprawa odkrywcza z Lumii (ale w s┼éu┼╝bie Klume) dotar┼éa do Hallady i Stoyali. Tereny te nazwali ÔÇťMarslandi─ůÔÇŁ. Nie przeprowadzono tam jednak cho─çby pr├│b kolonizacji. Ograniczono si─Ö jedynie do odwiedzin w kilku przybrze┼╝nych wioskach, gdzie Biale┼äczycy zostali przez tubylc├│w przyj─Öci bardzo przyja┼║nie. W kronikach odnotowano informacj─Ö o dziwnej i niezrozumia┼éej miejscowej mowie.

W roku 184 p. n. e. ziemie biale┼äskie, nadal podzielone, najechali Rotryjczycy wraz z Surme┼äczykami. W jednej z najwi─Ökszych bitew morskich staro┼╝ytno┼Ťci, kt├│ra mia┼éa miejsce nieopodal Cie┼Ťniny Biale┼äskiej, gdzie brawurowo broni┼é si─Ö Ernest XII, kr├│l Carnuntum, wraz ze swoj─ů flot─ů 340 okr─Öt├│w z Lahazydii i ojczyzny, gdy┼╝ flota Gothiki i Wurstlandii nie zd─ů┼╝y┼éa przyby─ç, a statki z Klume i Lumii by┼éy ju┼╝ pobite. Po stronie rotryjsko-surme┼äskiej znalaz┼éo si─Ö blisko 400 okr─Öt├│w, g┼é├│wnie z polis. Pomimo wykorzystania atut├│w cie┼Ťniny, to wrogi admira┼é – Leoniusz, dzi─Öki sprawnemu manewrowaniu i ┼Ťwietnym morale, oraz wykorzystaniu tak zwanego ÔÇťsurme┼äskiego ogniaÔÇŁ, pobi┼é nasze si┼éy. Po stronie biale┼äskiej ocala┼éo jedynie 40 okr─Öt├│w.  Rotryjczycy podzielili swoj─ů armi─Ö na dwie cz─Ö┼Ťci. Jedna wyl─ůdowa┼éa w okolicy dzisiejszego Apfelbaumstadt, a druga – pod Carnuntum. Z powodu braku zapas├│w, gdy ledwie Rotryjczycy przyst─ůpili do obl─Ö┼╝enia, poddano si─Ö. Na Bialenii z kolei, pad┼éo kolejno Klume i Nilfgaard, odpowiednio w 183 i 180 r. p. n. e. Idgrale widz─ůc ca┼ékowit─ů pora┼╝k─Ö si┼é biale┼äskich, z┼éo┼╝yli ho┼éd lenny. Gothika i Wurstlandia nie odpowiedzia┼éy na wezwanie Lumii do walki i przyj─Ö┼éy ofert─Ö bia┼éego pokoju od Imperium Rotriarum. Lumia nie podda┼éa si─Ö i dopiero w 176 r. p. n. e. pad┼é ostatni punkt oporu na Valhalli. Jako, ┼╝e nie ugi─Ö┼éa si─Ö ┼╝─ůdaniom naje┼║d┼║c├│w, Rotryjczycy spalili j─ů doszcz─Ötnie, morduj─ůc ca┼é─ů ludno┼Ť─ç.

Naje┼║d┼║cy szybko poznali si─Ö na pomys┼éowo┼Ťci Biale┼äczyk├│w i postanowili przenie┼Ť─ç orygina┼éy (tak si─Ö im przynajmniej zdawa┼éo, aczkolwiek r─Ökopisy dzie┼é biale┼äskich w przeddzie┼ä obl─Ö┼╝enia Carnuntum zosta┼éy przeniesione do Urna) do Rotrii, a┼╝eby wykorzysta─ç je, z marnym skutkiem. Nie uda┼éo im si─Ö odtworzy─ç pompy parowej r─Ökoma ich rzemie┼Ťlnik├│w, podobnie jak systemu ogrzewania budynk├│w. Dopiero po sprowadzeniu biale┼äskich mistrz├│w (i hojnej zap┼éacie) pr├│ba przeszczepienia rozwi─ůza┼ä si─Ö powiod┼éa.  Og├│┼éem rz─ůdy rotryjskie nie by┼éy surowe, wprowadzono jednak┼╝e prawodawstwo obowi─ůzuj─ůce w ca┼éym cesarstwie, alfabet ┼éaci┼äski, kt├│ry p├│┼║niej zosta┼é dostosowany do j─Özyka biale┼äskiego i cz─Ö┼Ť─ç rozwi─ůza┼ä rotryjskich z zakresu systemu publicznego (m. in. przymusowa zmiana ÔÇťprogramu nauczaniaÔÇŁ prawa i medycyny). Rozsierdzi┼éo to zw┼éaszcza arystokrat├│w-naukowc├│w, przyzwyczajonych do swojej wszechw┼éadzy w kwestiach wiedzy oraz biale┼äskiego j─Özyka uniwersalnego. Podzielono kraj na ziemie, kt├│rymi rz─ůdzili prokonsulowie z nadania cesarskiego (tytu┼é ten by┼é cz─Östo nadawany dawnym w┼éadcom, m. in. dynastii lahazydzkiej).

W roku 134 p. n. e. dwie  mniejsze armie rotryjskie, jedna nadci─ůgaj─ůca od Carnuntum, druga od wschodu, rozpocz─Ö┼éy mozolny proces podbijania plemion celtyckich i s┼éowia┼äskich zamieszkuj─ůcych pas od Carnuntum a┼╝ po Lodowiec Anatolijski. Po pocz─ůtkowych sukcesach, mianowicie budowie fort├│w w ma┼éej odleg┼éo┼Ťci, dzi─Öki czemu sygna┼é z jednego z nich m├│g┼é zosta─ç ujrzany z drugiego, nast─ůpi┼éa druzgoc─ůca kl─Öska pierwszej armii rotryjskiej na Wy┼╝ynie Gordon├│w. Cesarz nakaza┼é kontynuowa─ç t─ů kampani─Ö, wi─Öc carnuntijski prokonsul zacz─ů┼é si┼é─ů wciela─ç tamtejsz─ů biale┼äsk─ů m┼éodzie┼╝. Spotka┼éo si─Ö to z buntem, podczas kt├│rego potencjalni rekruci poodcinali sobie kciuki u r─ůk. Wi─Ökszo┼Ť─ç z nich zosta┼éa pokazowo stracona, a prokonsul zdecydowa┼é si─Ö zamiast przymusowego poboru wprowadzi─ç nadzwyczajny podatek na najemnik├│w (z Gothiki). Pomimo du┼╝ych trudno┼Ťci, ca┼ée wyspy valhallijskie zosta┼éy opanowane w roku 123 p. n. e. Rz─ůdy Rotryjczyk├│w popar┼éa g┼é├│wnie ludno┼Ť─ç b─Öd─ůca do tej pory ÔÇťdrug─ů kategori─ůÔÇŁ – Ajseni, Maratahowie i Jaho┼édzi, a tak┼╝e biedota miejska. Nowy system zapewnia┼é bowiem bezwzgl─Ödne poszanowanie ich (niewielkich wprawdzie) praw – w teorii. Dodatkowo, na Anatolii nast─ůpi┼éo prze┼éamanie dominacji dotychczas wszechpot─Ö┼╝nych oligarch├│w.

Po oko┼éo stu pi─Ö─çdziesi─Öciu latach wzgl─Ödnego spokoju na wyspach biale┼äskich, w Cesarstwie Rotryjskim, po ustabilizowaniu granic na Orientyce nast─ůpi┼é okres dekadencji. Cesarze zmieniali si─Ö jak w kalejdoskopie, a ka┼╝dy ch─Ötny na to stanowisko musia┼é po prostu przekupi─ç Gwardi─Ö, by zabi┼éa aktualnego panuj─ůcego. By┼éo to mo┼╝liwe dzi─Öki osi─ůgni─Öciu przez rotryjskie rody wzgl─Ödnej r├│wnowagi si┼é. Ci─ůg┼ée zmiany na tronie cesarskim spowodowa┼éy chaos na zdominowanej przez rotryjskie rody Anatolii. W ko┼äcu spowodowa┼éo to wojn─Ö domow─ů, gdzie jedyn─ů ÔÇťoaz─ů spokojuÔÇŁ by┼éo Carnuntum, z powodu niezwyk┼éych umocnie┼ä w por├│wnaniu do reszty miast lokowanych ju┼╝ przez Rotryjczyk├│w. Dodatkowo, z racji stadium rozwoju, kt├│re osi─ůgn─Ö┼éo miasto, zbyt wielu ludzi mia┼éo do stracenia swoje inwestycje w nie, by kt├│ry┼Ť zdecydowa┼é si─Ö wywo┼éa─ç tam zamieszki.

W stosunkowo ma┼éym mie┼Ťcie – Kommonii, pojawi┼é si─Ö po d┼éugiej podr├│┼╝y  po Cesarstwie i Nordacie w roku 40 naszej ery Symeon, m┼éody arystokrata, pragn─ůcy wybi─ç si─Ö z ÔÇťtylnego fotelaÔÇŁ nowej magnaterii anatolijskiej, do kt├│rego zalicza┼éa si─Ö jego rodzina. Dzi─Öki fortelowi i przekonaniu do siebie mieszka┼äc├│w, jakoby by┼é potomkiem samego Ernesta XII i kr├│l├│w Carnuntum, zwerbowa┼é do swej armii pierwszych rekrut├│w. Miejski ratusz zaj─ů┼é, maj─ůc realnie pod komend─ů tylko osiem os├│b, zastraszaj─ůc radnych. Dzi─Öki takiemu sposobowi, po oko┼éo roku pod jego dow├│dztwem stawi┼é si─Ö ju┼╝ prawdziwy legion o┼Ťmiu tysi─Öcy ludzi. T─ů armi─ů uda┼éo mu si─Ö ju┼╝ podbi─ç zniszczone miasta na zachodzie Anatolii. Przekona┼é do siebie nawet legiony cesarskie, po uprzednim wtr─ůceniu do lochu (lub wrzuceniu do lokalnej rzeki) ich centurion├│w.  Z armi─ů oko┼éo dwudziestu tysi─Öcy ┼╝o┼énierzy ruszy┼é na Silveris, miasto licz─ůce a┼╝ sto tysi─Öcy ludzi. Po niezwykle kr├│tkim obl─Ö┼╝eniu (do wody p┼éyn─ůcej w akweduktach wlewa┼é regularnie trucizn─Ö) zaj─ů┼é je i zamiast spl─ůdrowa─ç, zwo┼éa┼é wszystkich m─Ö┼╝czyzn i wcieli┼é do swojej armii. Po podbiciu wi─Ökszo┼Ťci zachodniej Anatolii, ruszy┼é wraz ze swoj─ů armi─ů na Carnuntum.

Nawet nie pr├│bowa┼é na starcie szturmowa─ç pot─Ö┼╝nych mur├│w miasta. Zamiast tego zdecydowa┼é si─Ö na wojn─Ö informacyjn─ů. Rozpu┼Ťci┼é plotki o tym, ┼╝e bogaci planuj─ů wyburzy─ç biedne dzielnice pod nowe pa┼éace. Plebs zareagowa┼é wyj─ůtkowo gwa┼étownie, ruszaj─ůc gromadnie na posiad┼éo┼Ťci zamo┼╝nych. Spali┼é tak┼╝e bibliotek─Ö, gdzie w├│wczas znajdowa┼éy si─Ö tylko kopie dokument├│w (cz─Ö┼Ť─ç z nich ocala┼éa, bo biedni wykorzystali je do ┼éatania dziur w ┼Ťcianach swoich lepianek, a ┼╝o┼énierze na zlecenie Symeona odzyskali je p├│┼║niej). W zaistnia┼éym chaosie nie by┼éo problemem zdoby─ç s┼éabo (w wyniku konieczno┼Ťci t┼éumienia zamieszek, czym si─Ö tylko da) strze┼╝one obwarowania. ┼╗o┼énierze Symeona nie interweniowali, dop├│ki t┼éum mia┼é co rozkrada─ç. P├│┼║niej st┼éumi┼é ca┼ée zaj┼Ťcie bardzo brutalnie (s┼éawne ÔÇťsiedemdziesi─ůt tysi─Öcy paliÔÇŁ). Wi─Ökszo┼Ť─ç ocala┼éych patrycjuszy uciek┼éa z Carnuntum.

W tym czasie na Bialenii dzia┼éa┼é Racjan, prokonsul nilfgaardzki, z dynastii lahazydzkiej. Maj─ůc gromadzony od pokole┼ä maj─ůtek, sfinansowa┼é otrucie wszystkich pozosta┼éych biale┼äskich prokonsul├│w. By zachowa─ç wiarygodno┼Ť─ç, otru┼é te┼╝ swoich bliskich krewnych (w tym ┼╝on─Ö) i sam tak┼╝e wypi┼é minimaln─ů dawk─Ö trucizny, po czym pokazywa┼é si─Ö publicznie. Dzi─Öki dawnym maria┼╝om Lahazyd├│w, posiada┼é prawa sukcesyjne do ka┼╝dego tronu na Bialenii. Najpierw wykorzysta┼é to w przypadku Klume. O dziwo, miasto i ca┼éy region podda┼é si─Ö bez walki, g┼é├│wnie dzi─Öki temu, i┼╝ dawna rodzina kr├│lewska by┼éa znienawidzona przez ludno┼Ť─ç. Dzi─Öki wojskom z Klume i w┼éasnej domeny bardzo szybko zosta┼éy zaj─Öte g├│ry, a dalej Pustynia Bengazijska, oraz reszta terytori├│w. Na rok 49 n. e. ca┼éa Bialenia podporz─ůdkowa┼éa si─Ö dynastii lahazydzkiej.

Dwaj wielcy ÔÇťmocarzeÔÇŁ Valhalli nie mogli d┼éugo koegzystowa─ç obok siebie. W 64 r. wybuch┼éa oficjalnie wojna. Zapowiada┼é si─Ö bardzo d┼éugi b├│j, bowiem posiadali (po nawi─ůzaniu przez Racjana sojuszu z Wurstlandi─ů, a przez Symeona z Gothic─ů) niemal identyczne potencja┼éy tak ludzkie, jak i technologiczno-strategiczne. Dzieli┼éa ich jedynie Cie┼Ťnina Biale┼äska. Przez pierwsze dwa lata ┼╝o┼énierze g┼é├│wnie kr─ů┼╝yli wzd┼éu┼╝ wybrze┼╝y. Obie strony oczekiwa┼éy bowiem, ┼╝e przeciwnik spr├│buje desantu w kt├│rym┼Ť ze strategicznych punkt├│w. Tak si─Ö jednak nie sta┼éo. Zmusi┼éo to obu graczy do zmiany podej┼Ťcia. Zdecydowali si─Ö na ruchy, kt├│rych nikt by si─Ö po nich nie spodziewa┼é. Racjan wysadzi┼é desant bezpo┼Ťrednio przed portem w Carnuntum, za┼Ť Symeon wyl─ůdowa┼é w tym czasie na terenach Pomorza, sk─ůd ruszy┼é na Nilfgaard, pal─ůc ka┼╝d─ů miejscowo┼Ť─ç po drodze. Gdy jednak bardzo szybko zaj─Öto Carnuntum (port nie by┼é obwarowany) wojska Symeona odm├│wi┼éy mu pos┼éusze┼ästwa i nakaza┼éy powr├│t do ojczyzny, natomiast gdy ten┼╝e odm├│wi┼é, zosta┼é obrabowany, a mniejsze grupy dezerter├│w wci─ů┼╝ pl─ůdrowa┼éy okoliczne wioski. Zachowa┼é jednak przy sobie cz─Ö┼Ť─ç oficer├│w. Wie┼Ť─ç o rabowanej ojczy┼║nie dotar┼éa r├│wnie┼╝ do uszu Racjana, kt├│ry pozostawi┼é garnizon w Carnuntum i powr├│ci┼é do Lahazydii. Rozgromi┼é wi─Öksze grupy dezerter├│w. Symeon w tym czasie wyzwa┼é go na pojedynek na miecze. Racjan publicznie odm├│wi┼é, z racji ni┼╝szego pochodzenia przeciwnika. Nieoficjalnie jednak  stawi┼é si─Ö w um├│wionym miejscu, bez dynastycznych atrybut├│w. Niespodziewanie – Symeon nie zjawi┼é si─Ö w miejscu pojedynku, gdy┼╝ zosta┼é porwany przez ch┼éopa (w wi─Ökszo┼Ťci wsi by┼éo obwieszczenie o z┼éapaniu ÔÇťwroga naroduÔÇŁ wyg┼éaszane przez go┼äca kr├│lewskiego). P├│┼║niej jednak z tej ÔÇťniewoliÔÇŁ uciek┼é, wykorzystuj─ůc podst─Öp (podobno poda┼é si─Ö za krewnego porywcza). W ┼Ťcis┼éej tajemnicy Racjan i Symeon stoczyli pojedynek miesi─ůc p├│┼║niej, wynik nie jest znany. Wedle legend r├│wnocze┼Ťnie z┼éamali swoje miecze w tym starciu. Po pojedynku Symeon zosta┼é osadzony w Nilfgaardzie. Nie by┼é traktowany jak typowy jeniec tamtej epoki, a oficjalna propaganda nazywa┼éa go ÔÇťgo┼Ťciem u RacjanaÔÇŁ. Celem takich dzia┼éa┼ä by┼éo zapewnienie sprawnego podboju Anatolii. Przej─Öcie i odnowienie dawnej rotryjskiej administracji na ziemiach Anatolii zachodniej zaj─Ö┼éo 5 lat.

Racjan triumfalnie wkroczy┼é do Nilfgaardu ze swoj─ů armi─ů 5 maja 70 r. By┼é witany jako bohater, a na jego cze┼Ť─ç ÔÇťmieszka┼äcyÔÇŁ (a tak naprawd─Ö to niewolnicy z plemion s┼éowia┼äskich) stolicy wybudowali ┼éuk triumfalny i pomnik ku czci w┼éadcy. Nast─Öpnego dnia, pontifex maximus mia┼é zamiar koronowa─ç go na princepsa, lecz dumny Racjan sam w┼éo┼╝y┼é wieniec laurowy na swoj─ů g┼éow─Ö, powo┼éuj─ůc tym samym do ┼╝ycia Imperium Biale┼äskie. Kap┼éan nie kry┼é wielkiego zdziwienia, ale pozwoli┼é w┼éadcy na ten gest (g┼é├│wnie z powodu losu, jaki czeka┼éby go gdyby nie wyda┼é takowego przyzwolenia). W ge┼Ťcie hojno┼Ťci w┼éadca wyda┼é mieszka┼äcom wszystkich miast pod zarz─ůdem princepsa ulg─Ö podatkow─ů, jak r├│wnie┼╝ zapewni┼é im darmowy posi┼éek, w postaci chleba i kawy z mlekiem (sprowadzi┼é j─ů specjalnie z Sambanu, podobno pod wp┼éywem rozmowy z Symeonem). Na wz├│r surme┼äski, powsta┼é r├│wnie┼╝ amfiteatr (skrytykowany przez stare rody arystokratyczne). Rotria oczywi┼Ťcie og┼éosi┼éa go uzurpatorem i skaza┼éa zaocznie na ┼Ťmier─ç, jednak nie by┼éa w stanie nic z tym aktem zrobi─ç. Nawet jej legiony, kt├│re zosta┼éy na Valhalli przesz┼éy na stron─Ö Racjana, kt├│ry zagwarantowa┼é im ziemi─Ö i emerytur─Ö. Princeps nie podejmowa┼é ju┼╝ p├│┼║niej podboj├│w, daj─ůc nowemu pa┼ästwu czas na zebranie si┼é.

Po jego ┼Ťmierci tron przej─ů┼é syn, Racjan II, urodzony przed pami─Ötn─ů wypraw─ů. Za jego czas├│w nast─ůpi┼éy ponowne lokacje dawnych miast rotryjskich na Valhalli oraz przebudowa cz─Ö┼Ťci biale┼äskich. Powsta┼é wtedy tzw. styl biale┼äski, b─Öd─ůcy g┼é├│wnie mieszank─ů budownictwa surme┼äskiego oraz rotryjskiego. Jednak┼╝e, w przeciwie┼ästwie do inspiracji z po┼éudnia, nie wykorzystywano u nas mozaik, a jedynie tworzono tradycyjne malowid┼éa na┼Ťcienne. W roku 83 Racjan II wyruszy┼é na wypraw─Ö, aby podporz─ůdkowa─ç sobie plemiona celtyckie oraz s┼éowia┼äskie, jak r├│wnie┼╝ niedobitki Rotryjczyk├│w na wschodzie Anatolii. Pomimo pocz─ůtkowych sukces├│w, ponownie nie uda┼éo si─Ö podbi─ç Celt├│w i S┼éowian. Jednak┼╝e, sukcesy Racjana II by┼éy na tyle du┼╝e aby zmusi─ç plemiona do sk┼éadania trybutu. G┼é├│wnie za ich pomoc─ů, w ostatniej bitwie tej kampanii, pod ruinami Lumii, w roku 86 n. e., pobi┼é ostatnie niezale┼╝ne si┼éy rotryjskie na Valhalli, ko┼äcz─ůc tym samym ÔÇťokupacj─ÖÔÇŁ.

Dziesi─Ö─ç lat p├│┼║niej Racjan wys┼éa┼é wypraw─Ö na Hellad─Ö i Stoyali─Ö, oficjalnie w celu ÔÇťwyzwolenia dobrych ludzi spod tyranii RotriiÔÇŁ. Tak naprawd─Ö, jedynie jedna wyspa, po┼éo┼╝ona najbli┼╝ej brzegom Orientyki by┼éa zaj─Öta przez dogorywaj─ůce Cesarstwo. Na p├│┼énocy przyj─Öto ich przyja┼║nie i tubylcy nie stawiali opor├│w przed podporz─ůdkowaniem si─Ö Racjanowi II, z kolei na po┼éudniowych wyspach, gdy przybyli tam biale┼äscy ┼╝o┼énierze rozpocz─Ö┼éa si─Ö masakra. Nauczeni do┼Ťwiadczeniem walk z Rotryjczykami, z┼éapali valhallijskich legionist├│w pod dow├│dztwem Joachima Uryjczyka, weterana walk z okresu Racjana I, w pu┼éapk─Ö, a p├│┼║niej stracili. Tubylcy ┼Ťwietnie radzili sobie na w┼éasnym terytorium, zw┼éaszcza w lasach, kt├│re zajmowa┼éy znaczn─ů cz─Ö┼Ť─ç archipelagu. Princeps w ramach odwetu spali┼é Ajor, jedyne miasto wrogich tubylc├│w. Pod s─ůd w Nilfgaardzie zaocznie postawiono wodza plemion Hellady, Dronysa i wydano na niego wyrok ┼Ťmierci.

Drugi etap walk rozpocz─ů┼é si─Ö wiosn─ů roku 99. Nowy strateg mianowany przez Racjana II – Dionis Surmenigos, pochodz─ůcy z Surmenii odkry┼é „Historia Militaris” pi├│ra Leoniusza, kt├│ry po zwyci─Östwie nad Biale┼äczykami zamieszka┼é w Numbres. Opisa┼é on mi─Ödzy innymi metody jakie stosowano pokonuj─ůc nomad├│w pomorskich, czy te┼╝ pora┼╝k─Ö Lumijczyk├│w na Azymutii. Nowy dow├│dca czerpi─ůc zapewne inspiracj─Ö z tego tytu┼éu, uzna┼é, i┼╝ nale┼╝y podpali─ç wszystkie wyspy na kt├│rych tubylcy stawiali op├│r, a wtedy op├│r potrwa co najwy┼╝ej do momentu ich ┼Ťmierci g┼éodowej. Pomys┼é sprawdzi┼é si─Ö w rzeczywisto┼Ťci. Walki trwa┼éy do lata 99 roku, kiedy to w├│dz  

Dronys złożył hołd Racjanowi II, jednakże po złożeniu sztandarów, został uwięziony i zlinczowany przez mieszkańców, a później stracony ku uciesze ludu bialeńskiego.

    Chc─ůc dor├│wna─ç ojcu, princeps rozpocz─ů┼é monumentalny projekt, jakim mia┼éa by─ç budowa Dolnogradu, po┼Ťrodku kompletnej g┼éuszy (obecnej Puszczy Wolnogradzkiej). Wi─ůza┼éo si─Ö z tym wiele trudno┼Ťci, m. in. z dostarczaniem ┼╝ywno┼Ťci, miejscem pod budow─Ö, czy te┼╝ nieistniej─ůc─ů infrastruktur─ů. Znany ze swoich nietuzinkowych metod, Racjan II, a┼╝eby zagwarantowa─ç powodzenie projektu zleci┼é porwanie ca┼éej gamy artyst├│w i architekt├│w z Surmenii i Rotrii oraz niejakiego Ordusa z Weerlandu. Uzna┼é bowiem, ┼╝e nic nie motywuje do pracy bardziej, ni┼╝

pragnienie odzyskania w nagrod─Ö wolno┼Ťci. Dodatkowo, zwyczajem ojca, nakaza┼é traktowa─ç ofiary z trosk─ů i szacunkiem. Jednak┼╝e, dzi─Öki tej┼╝e mieszance narodowo┼Ťciowej uda┼éo si─Ö przezwyci─Ö┼╝y─ç wi─Ökszo┼Ť─ç trudno┼Ťci (cho─ç nie oby┼éo si─Ö bez incydent├│w, kt├│re p├│┼║niej miejska gawied┼║ powtarza┼éa jako anegdoty).

Rozwi─ůzuj─ůc problem ┼╝ywno┼Ťci wybudowano port na wschodnim wybrze┼╝u Bialenii, dzisiaj znany jako Apfelbaumstadt. By┼éo to niezb─Ödne, aby transportowa─ç zbo┼╝a z Anatolii, gdzie przetrwa┼éy porotryjskie latyfundia, kt├│re w zamian za zwolnienie z podatk├│w, ÔÇťdarowywa┼éyÔÇŁ princepsowi du┼╝─ů cz─Ö┼Ť─ç zbior├│w. Racjan nie by┼éby jednak sob─ů, gdyby nie zacz─ů┼é szuka─ç alternatywnych rozwi─ůza┼ä, ÔÇťna wszelki wypadekÔÇŁ, dlatego te┼╝ stworzy┼é plany kolonizacji teren├│w puszczy wok├│┼é Dolnogradu (kt├│rych jednak nie zacz─ů┼é za ┼╝ycia realizowa─ç). Obok tego, wytyczy┼é sie─ç dr├│g (tak zwanych via principalis) ┼é─ůcz─ůcych now─ů stolic─Ö ze wszystkimi wi─Ökszymi miastami Imperium na Bialenii.

Aby sprosta─ç budowie wielkiego w zamierzeniu miasta, wybudowano, korzystaj─ůc z wynalazku Arby – pompy parowej, sie─ç wodoci─ůg├│w i kanalizacji, kt├│re dociera┼éy nawet do najwy┼╝szych pi─Öter insuli. Podnios┼éo to znacz─ůco poziom higieny i nie zanotowano, a┼╝ do najazdu Jaho┼éd├│w, ani jednej epidemii w mie┼Ťcie. Miasto zosta┼éo wybudowano wed┼éug dw├│ch g┼é├│wnych trakt├│w, mianowicie – p├│┼énoc-po┼éudnie oraz zach├│d-wsch├│d. Najciekawsza by┼éa jednak lokalizacja mur├│w miejskich. Racjan II, aby by─ç prze┼Ťwiadczony o wielko┼Ťci stolicy, nakaza┼é aby z najwy┼╝szego pi─Ötra jego pa┼éacu nie wida─ç by┼éo fortyfikacji. Kolejn─ů zachciank─ů w┼éadcy by┼éo wybudowanie ca┼éego miasta w marmurze i przyozdobienie go ca┼éego w p┼éaskorze┼║by oraz malowid┼éa. Jedynie pierwszy projekt doszed┼é do skutku. W czasach Karola I cierpiano wi─Öc na ÔÇťnadprodukcj─ÖÔÇŁ artyst├│w i dopiero pod koniec jego panowania uda┼éo si─Ö zrealizowa─ç plan ojca (op├│┼║nienia by┼éy spowodowane wszechobecnym kryzysem gospodarczym).

    Arty┼Ťci szybko rozpocz─Öli prace nad wszelkimi formami sztuki, kt├│re mia┼éy znale┼║─ç si─Ö w przysz┼éej staro┼╝ytnej metropolii. Racjan zleci┼é Ingarowi, rze┼║biarzowi z Carnuntum wykonanie kopii s┼éynnej rze┼║by przedstawiaj─ůcej Racjana I (tak zwanego ÔÇťRacjana z SelutuÔÇŁ), jednak┼╝e ze zmian─ů terminu ÔÇťrexÔÇŁ na ÔÇťprincepsÔÇŁ. Co ciekawe,  jedynie oryginalna rze┼║ba zachowa┼éa si─Ö do dzi┼Ť. Kopie (liczne) zosta┼éy rozkradzione podczas najazdu jaho┼édzkiego w 650 r. Jako, ┼╝e miasto by┼éo budowane od zera, arty┼Ťci starali si─Ö dopracowa─ç ka┼╝dy szczeg├│┼é. Na ┼╝yczenie princepsa malowano nawet sto┼éy znajduj─ůce si─Ö w parkach, czy te┼╝ przyozdabiano p┼éaskorze┼║bami szalety publiczne (z kt├│rych nota bene korzysta┼éa jedynie biedota). Do dzi┼Ť zachowa┼éa si─Ö z┼éota miska do nabierania wody z fontanny (przypi─Öta ┼éa┼äcuchem).  Podziw wzbudza niezniszczony do dzi┼Ť pa┼éac Racjana II, w kt├│rym mo┼╝emy po dzi┼Ť dzie┼ä zobaczy─ç malowid┼éa Marasa z Numbres, czy sklepienie ┼Ťwi─ůtyni Idona (jednej z ostatnich wybudowanych) malowane przez Mika┼éa Engela, co ciekawe, jednego z pierwszych Brodyjczyk├│w na ziemiach biale┼äskich po┼Ťwiadczonych ┼║r├│d┼éowo.

Na uwag─Ö zas┼éuguj─ů r├│wnie┼╝ poeci i pisarze z┼éotego okresu w dziejach literatury staro┼╝ytnej. By┼éy to ostatnie ju┼╝ chwile, gdy w literaturze przewija┼é si─Ö biale┼äski uniwersalny, dominowa┼éa ju┼╝ zdecydowanie ┼éacinka biale┼äska, pojawia┼éy si─Ö te┼╝ s┼é├│wka-regionalizmy. Zdecydowanie najbardziej znanymi dzie┼éami s─ů Historia Mundi (Historia ┼Üwiata) pi├│ra Ignacego Peferskiego (chrze┼Ťcijanina, imigranta z Sarmacji) oraz zbi├│r wierszy ÔÇťArs MagnificatiÔÇť (Sztuka wielbienia) autorstwa Ewalda Ko┼Ť┼éyka (ch┼éopa z do dzi┼Ť nieustalonego miejsca na Anatolii). Znane s─ů r├│wnie┼╝ listy Bolipiusa do siostrze┼äca princepsa – Sefaronika na temat polityki i upadku moralnego spo┼éecze┼ästwa na wszystkich szczeblach, a tak┼╝e krytyk─Ö braku dzia┼éa┼ä w┼éadzy przeciw chrze┼Ťcija┼ästwu. Najciekawsze, do dzi┼Ť uczone w szko┼éach, s─ů jednak ÔÇťOrationesÔÇŁ (Mowy) Drakonika. Ca┼ée po┼Ťwi─Öcone by┼éy krytyce monarchii i systemu, jaki dzia┼éa┼é na Valhalli. Popiera┼é on system p0lis surme┼äskich, czyli demokracj─Ö i decentralizacj─Ö. Princeps zdawa┼é sobie spraw─Ö z zagro┼╝enia jakie m├│g┼é za sob─ů nie┼Ť─ç ten orator, lecz dopiero gdy w ostatniej, jedenastej mowie Drakonik zaatakowa┼é osobi┼Ťcie majestat Racjana II, podpad┼é pod paragraf i mo┼╝na by┼éo go skaza─ç pomimo wp┼éyw├│w, jakie mia┼éa jego rodzina (Apfelbaumowie fjarscy). Nie zosta┼é jednak widowiskowo stracony, lecz po cichu otruty w celi (plany wygnania Racjan uzna┼é za zbyt ryzykowne). Jego mowy przetrwa┼éy dzi─Öki jego uczniowi i kuzynowi – Pafranowi, kt├│ry spisywa┼é je po kryjomu i wywi├│z┼é do Urna, gdzie jego pogl─ůdy mia┼éy pos┼éuch u zarz─ůdcy biblioteki oraz w ratuszu.

Nast─Öpc─ů Racjana zosta┼é jego syn, Karol, w 114 r. Natychmiast po ┼Ťmierci poprzedniego princepsa wybuch┼éo powstanie na terenach S┼éowian. M┼éody w┼éadca musia┼é po┼Ťwi─Öci─ç pierwsze dziesi─Ö─ç lat panowania na jego st┼éumienie. Nie sz┼éo mu to najlepiej, gdy┼╝ wi─Ökszo┼Ť─ç wojskowych generalizowa┼éa ten problem. Skutkiem by┼éy znacz─ůce straty dla handlu, a przez to kryzys gospodarczy na Anatolii (nadprodukcja rzemios┼éa, kt├│re wymieniano na s┼éowia┼äskie zbo┼╝e i futra, a tak┼╝e inflacja, wskutek zaburzenia obrotu pieni─ůdza). Odpowiedzi─ů dworu by┼éy inwestycje ze ┼Ťrodk├│w publicznych na tamtym terenie, co w po┼é─ůczeniu z rozpocz─Öciem projektu awaryjnego Racjana II dot. Dolnogradu skutecznie wydrenowa┼éo pa┼ästwow─ů kas─Ö, a tak┼╝e zmniejszy┼éo popularno┼Ť─ç panuj─ůcego. Kolejnym krokiem by┼éo podniesienie podatk├│w, czego efektem by┼éa migracja cz─Ö┼Ťci bogaczy, a tak┼╝e rebelie ch┼éopskie. Wojsko oci─ůga┼éo si─Ö z ich t┼éumieniem (ÔÇťwoleli walczy─ç z kurami, babami i innym mieniem ruchomym ani┼╝eli zaraz─ů buntuÔÇŁ ~ Bolipius w li┼Ťcie do Sefaronika), co tylko pot─Ögowa┼éo efekty kryzysu. Nawykli do chwa┼éy i pot─Ögi poeci zacz─Öli nagminnie obra┼╝a─ç majestat w┼éadcy w swoich utworach, co wobec masowo┼Ťci zjawiska by┼éo niemo┼╝liwe do powstrzymania, mimo fali aresztowa┼ä. Szybko wok├│┼é kuzyna Karola I naros┼éa du┼╝a opozycja, kt├│ra, w kulminacyjnym momencie kryzysu, w roku 125, doprowadzi┼éa do wojny domowej. Nie przynios┼éa ona zmiany na tronie, wskutek rych┼éego zej┼Ťcia konkurenta (z obecnych bada┼ä wynika, ┼╝e na raka), jednak spowodowa┼éa znacz─ůcy spadek poziomu ┼╝ycia, a miejscami – kl─Öski g┼éodu. Uzdrowienie spo┼éecze┼ästwu mia┼éa przynie┼Ť─ç wymuszona na princepsie reforma ustroju, polegaj─ůca na wprowadzeniu senatu z┼éo┼╝onego z dw├│ch izb – jednej wybieralnej, drugiej – mianowanej. Tak si─Ö jednak nie sta┼éo, jak to w swoim testamencie przewidzia┼é Bolipius. Przyczyn─ů by┼éa ch─Ö─ç wzbogacenia si─Ö na urz─Ödach, co doprowadzi┼éo do plagi korupcji i przekupstwa senator├│w. Karol pr├│bowa┼é temu przeciwdzia┼éa─ç, wprowadzaj─ůc kr├│tkie kadencje i ograniczenia co do liczby reelekcji na te urz─Ödy, ale silna opozycja (zw┼éaszcza w┼Ťr├│d rodzin generalskich, obawiaj─ůcych si─Ö rozci─ůgni─Öcia tych reform na wojsko) zmusi┼éa go do wycofania si─Ö z tych pomys┼é├│w. Princeps zosta┼é najprawdopodobniej otruty przez niezwykle niech─Ötnych mu Apfelbaum├│w, i zmar┼é w roku 139. Potomni nie zapami─Ötali go zbyt dobrze. Jego g┼é├│wnym problemem by┼é zbyt s┼éaby charakter, ale nie da si─Ö ukry─ç, ┼╝e musia┼é ud┼║wign─ů─ç problemy narastaj─ůce od ko┼äca rotryjskiej okupacji.

W zwi─ůzku z brakiem potomka, dziedzicem, a zatem nowym princepsem, zosta┼é syn Sefaronika – Optymon. Zosta┼é on wykszta┼écony przez bliskiego przyjaciela jego ojca – Bolipiusa, dlatego te┼╝ od pocz─ůtku panowania energicznie zabra┼é si─Ö za napraw─Ö b┼é─Öd├│w poprzednika. Zlikwidowa┼é on, po ugruntowaniu swej pozycji i zyskaniu poparcia u rodu Apfelbaum├│w, senat, a tak┼╝e opodatkowa┼é wszystkie grupy spo┼éeczne jednolit─ů stawk─ů (pozostawiaj─ůc jednak┼╝e luki w prawie, daj─ůce korzy┼Ťci jego zwolennikom). Szybko zlikwidowa┼é r├│wnie┼╝ zagro┼╝enie w postaci zwolennik├│w Drakonika poprzez zmian─Ö prawa i osadzenie ich w wi─Özieniu za obraz─Ö majestatu Karola I. Jako nowy w┼éadca mia┼é wystarczaj─ůce poparcie spo┼éeczne, by uczyni─ç taki krok. Nast─Öpnie wdro┼╝y┼é reformy wojska, z konieczno┼Ťci bardzo powolne, kt├│rych celem by┼éa stopniowa wymiana kadr.

Gospodarka Bialenii nadal zmaga┼éa si─Ö z kryzysem czas├│w Karola I, lecz dzi─Öki r├│wnemu opodatkowaniu oraz zlikwidowaniu zagro┼╝e┼ä, a tak┼╝e parcelacji maj─ůtk├│w osadzonych, pod┼║wign─Ö┼éa si─Ö z kolan. Wznowiono handel z Rotri─ů i Surmeni─ů, zaniechany podczas rz─ůd├│w poprzednika. Problemy Anatolii rozwi─ůzano, wykorzystuj─ůc wolne ┼Ťrodki na przepchni─Öcie tamtejszych towar├│w eksportowych do Brodrii oraz nowoodkrytej Teutonii zamiast na tereny s┼éowia┼äskie. Pozwoli┼éo to zminimalizowa─ç skutki kryzysu bez wykorzystania do tego armii (co dodatkowo zmniejszy┼éo wp┼éywy rodzin wojskowych).

W 148 roku wojewoda S┼éowian, S─Ödziw├│j oraz w├│dz Celt├│w – Uppheim wszcz─Öli powstanie przeciwko Optymonowi. Nie by┼éo ono jednak zorganizowane na taka skal─Ö jak to przeciwko Karolowi, wskutek zubo┼╝enia tamtejszych teren├│w (kt├│re by┼éy gospodarczo praktycznie uwi─ůzane do ┼éa┼äcucha kupc├│w z zachodu Anatolii). Dzi─Öki reformie struktur wojskowych szybko skonsolidowano armi─Ö pod wodz─ů Politrusa (z uwagi na dalsze trwanie tej reformy – dowodzi┼é maj─ůc ni┼╝szy stopie┼ä oficerski) oraz Optymona osobi┼Ťcie i wydano bitw─Ö nad dzisiejsz─ů Nander├│wk─ů, pod Argon. Bitwa zako┼äczy┼éa si─Ö sromotn─ů kl─Ösk─ů tubylc├│w, mimo zastawionej przez nich pu┼éapki – g┼é├│wnie dzi─Öki geniuszowi taktycznemu Politrusa, kt├│ry poprosi┼é Optymona o przej┼Ťcie brodem w g├│rze nurtu swoim oddzia┼éem jazdy, kt├│ry oskrzydli┼é S┼éowian i Celt├│w. Gdy kawaleria zwi─ůza┼éa ich walk─ů – Politrus zaatakowa┼é reszt─ů legionu poprzez p┼éycizn─Ö. Wed┼éug legendy w trakcie bitwy Optymon by┼é bliski ┼Ťci─Öcia g┼éowy Uppheimowi, jednak nie zrobi┼é tego, gdy┼╝ anio┼é go zatrzyma┼é. Rzeczywi┼Ťcie – po bitwie zaprzesta┼é prze┼Ťladowa┼ä chrze┼Ťcijan, kt├│re popiera┼é jego nauczyciel. Nied┼éugo p├│┼║niej dw├│ch wodz├│w z┼éo┼╝y┼éo sztandary przed Optymonem i wbrew ÔÇťtradycjiÔÇŁ nie wys┼éa┼é przyw├│dc├│w plemion do Nilfgaardu, aby ich straci─ç, ale darowa┼é im ┼╝ycie, odbieraj─ůc jednak wszelkie posiad┼éo┼Ťci. Przez reszt─Ö swoich dni obaj wodzowie ┼╝yli w Carnuntum, na koszt tamtejszego ratusza. Princeps, wiedz─ůc, i┼╝ dalsza autonomia mo┼╝e jedynie spowodowa─ç bunty, rozpocz─ů┼é pe┼én─ů bialenizacj─Ö barbarzy┼äc├│w. Akcja ta powiod┼éa si─Ö tylko cz─Ö┼Ťciowo, aczkolwiek S┼éowianie i Celtowie rzeczywi┼Ťcie zaprzestali bunt├│w (poza okresowymi g┼éodowymi).

Stara gwardia generalska w 153 roku pr├│bowa┼éa wymusi─ç na princepsie wypraw─Ö na Gothik─Ö. Optymon zdawa┼é sobie spraw─Ö z bezsensowno┼Ťci pomys┼éu, jednak jak podaje Politrus w swoich ÔÇťZapiskachÔÇŁ – ÔÇťPrinceps odpowiedzia┼é im tak: ÔÇś[…]chcecie wypraw─Ö? We┼║cie najemnik├│w, zbierzcie ┼Ťmia┼ék├│w i szukajcie statk├│w. Je┼Ťli Wam si─Ö uda, darowuj─Ö Wam ca┼é─ů Gothik─Ö w posiadanie i wstrzymam reformy – je┼Ťli nie, zap┼éacicie jako podatek dwukrotno┼Ť─ç koszt├│w oraz przyspiesz─Ö reformy.ÔÇÖ i tak te┼╝ rzucili si─Ö za morze.ÔÇŁ Po kryjomu wys┼éa┼é do punktu rekrutacji najlepszych szpieg├│w i morderc├│w, kt├│rych ze wzgl─Ödu na niedob├│r ludzi z takimi umiej─Ötno┼Ťciami, jakimi si─Ö legitymowali, przyj─Öto do za┼éogi z poca┼éowaniem w r─Ök─Ö. Od pocz─ůtku wyprawy ÔÇťstara gwardiaÔÇŁ dziwi┼éa si─Ö wszystkim ÔÇťnieszcz─Ö┼Ťliwym zbiegom okoliczno┼ŤciÔÇŁ, jakie ich spotyka┼éy. Od dziurawych okr─Öt├│w, przez zatruty prowiant, a┼╝ po zab├│jstwo jednego z genera┼é├│w. Gdy dotarli na miejsce, spotkali na ich drodze nieobsadzone miasto, wr─Öcz wyludnione (nie wiedzieli, ┼╝e wys┼éannicy Optymona przekazali ich plan dzia┼éania miejscowym w┼éadzom). Gdy osadzili w nim garnizon i zreorganizowali si┼éy, okaza┼éo si─Ö, ┼╝e w┼Ťr├│d ┼╝o┼énierzy wybuch┼éa zaraza. Jedyny zdrowo my┼Ťl─ůcy dow├│dca – Dogat, po przekazaniu swoich przypuszcze┼ä o sabota┼╝ystach princepsa (kt├│rych generalicja nie s┼éucha┼éa), zmar┼é w tajemniczym wypadku. Ostateczn─ů kl─Ösk─Ö wyprawie zadali sami ┼╝o┼énierze, kt├│rzy zorganizowali tajne stowarzyszenie, oraz wyp┼éyn─Öli na wszystkich statkach na Bialeni─Ö, pozostawiaj─ůc wi─Ökszo┼Ť─ç swoich dow├│dc├│w na pastw─Ö Gothijczyk├│w. Ci skwapliwie ich wy┼éapali, po czym zmusili ich rodziny do zap┼éacenia wysokich okup├│w. Zgodnie z obietnic─ů, Optymon pobra┼é powi─Ökszon─ů op┼éat─Ö i przyspieszy┼é reformowanie armii. Rodzinie Dogata potajemnie zap┼éaci┼é du┼╝e odszkodowanie.

Skompromitowani dow├│dcy zostali za og├│ln─ů zgod─ů odes┼éani na swoje w┼éo┼Ťci i odwo┼éani ze swoich stanowisk (zachowuj─ůc jedynie formaln─ů tytulatur─Ö i uzyskane ordery). Po zako┼äczeniu reformy wojska, kt├│rej kulminacj─ů by┼éo podzielenie kraju na okr─Ögi wojskowe (tzw. temy), kt├│re mia┼éy wystawi─ç ustanowion─ů przez princepsa ilo┼Ť─ç kohort, kt├│ra to by┼éa oceniana na podstawie spisu powszechnego. W celu zapobie┼╝enia nadu┼╝yciom na tym polu, spisuj─ůcy wywodzili si─Ö z rodzin dworskich, jak r├│wnie┼╝ postanowiono ograniczy─ç liczebno┼Ť─ç ludno┼Ťci lu┼║nej przez wprowadzenie przymusowej s┼éu┼╝by wojskowej za publiczne ┼╝ebractwo (w praktyce wi─ůza┼éa si─Ö ona z wykonywaniem czynno┼Ťci sanitarnych w koszarach). Zdaj─ůc sobie spraw─Ö z problemu, jaki stwarza korupcja, Optymon wprowadzi┼é za to przest─Öpstwo kar─Ö ┼Ťmierci. Wprowadzi┼é r├│wnie┼╝ kadencyjno┼Ť─ç urz─Öd├│w – na danym stanowisku mo┼╝na by┼éo by─ç tylko przez rok, oraz nie mo┼╝na by┼éo pochodzi─ç z regionu w kt├│rym piastuje si─Ö urz─ůd lub s─ůsiaduj─ůcego. Wprowadzi┼éo to niezwyk┼é─ů rotacj─Ö w urz─Ödach pa┼ästwowych i zniwelowa┼éo gromadzenie w jednym miejscu fortun.

W 160 roku Optymon mia┼é wypadek podczas jazdy na koniu – zwierz─Ö nagle zatrzyma┼éo si─Ö w cwale (prawdopodobnie na widok wilka), a princeps, nieszcz─Ö┼Ťliwie rzucony, przebi┼é sobie p─Öcherz i zmar┼é kilka dni p├│┼║niej w m─Öczarniach. Nast─Öpc─ů zosta┼é jego syn, Racjan III. Zgodnie z zaleceniami ojca, zosta┼é wychowany przez Politrusa, kt├│ry nie zdo┼éa┼é jednak zmieni─ç jego charakteru, co poskutkowa┼éo tym, ┼╝e zosta┼é ÔÇťnajwi─Ökszym bufonemÔÇŁ w historii Bialenii (podobno przez ca┼ée ┼╝ycie nie przyzna┼é nikomu racji), jednak nie mo┼╝na by┼éo mu odm├│wi─ç talentu taktycznego i strategicznego, r├│wnie wielkiego jak jego duma.  Dzi─Öki ma┼é┼╝e┼ästwu z Juli─ů Apfelbaum zabezpieczy┼é pozycj─Ö w pa┼ästwie, potrzebn─ů mu do rozpocz─Öcia wojny z Rotri─ů. Podpisawszy sojusze z biale┼äskimi pa┼ästwami na Gothice i Wurstlandii, wyruszy┼é, prowadz─ůc ze sob─ů trzydziestotysi─Öczn─ů armi─Ö. Jako pretekst poda┼é kontynuowanie dzie┼éa Racjana w wyzwalaniu od ÔÇťrotryjskiej okupacjiÔÇŁ. Desant na Orientyce wysadzi┼é na Wyspach Atlantydy i tamtejszym wybrze┼╝u. Na naczelnika tego terenu wyznaczy┼é jednego ze swoich doradc├│w, Roztoka (wedle anegdoty zrobi┼é to dlatego, ┼╝e ├│w by┼é najbardziej sceptyczny co do wyprawy). Nast─Öpnie terenami obecnej Pi─Öciopolski i Elderlandu skierowa┼é si─Ö w kierunku ziem rodzimych Rotryjczyk├│w, nie przegrywaj─ůc po drodze ┼╝adnej bitwy (jak si─Ö przechwala┼é, wi─Öcej ┼╝o┼énierzy straci┼é przez wypadki przy pl─ůdrowaniu tamtejszych wsi, ni┼╝ w starciach z zepsutymi korupcj─ů rotryjskimi prokonsulami). Gdy dotar┼é do celu, otrzyma┼é do┼Ť─ç nieoczekiwane wsparcie od Surme┼äczyk├│w (dotychczasowych sojusznik├│w Rotrii), kt├│rzy otworzyli drugi front na zachodzie, dzi─Öki czemu Racjan III zosta┼é ca┼ékowicie odci─ů┼╝ony (cho─ç wsparcie to ogranicza┼éo si─Ö do rabowania pogranicza i okazjonalnie nieco g┼é─Öbiej po┼éo┼╝onych ziem). Po zdobyciu i spaleniu stolicy przeciwnika Racjan og┼éosi┼é si─Ö wcieleniem Wszechstw├│rcy. Nast─Öpnie zadecydowa┼é o powrocie do kraju, celem ÔÇťokazania mu przez rodak├│w nale┼╝ytej chwa┼éyÔÇŁ (t┼éumaczy┼é tak┼╝e, ┼╝e i tak ÔÇťtych g┼éupc├│wÔÇŁ pobije bezproblemowo p├│┼║niej). Problem pojawi┼é si─Ö podczas powrotu, gdy┼╝ wcze┼Ťniej u┼╝yta ┼Ťcie┼╝ka by┼éa spustoszona. Zdecydowano si─Ö i┼Ť─ç przez ┼╗u┼éawy Rze┼╝usze. Na tamtejszych terenach bardzo dokucza┼éy wojakom Racjana napady rabunkowe tubylc├│w. Wielu z nich zgin─Ö┼éo przez to. Po drodze zatrzymali si─Ö w ┼Üwi─ůtyni Portalu (pono─ç maj─ůcej po┼é─ůczenie z innym ┼Ťwiatem), gdzie Racjan otrzyma┼é pewien dokument, ÔÇťzawieraj─ůcy ┼╝ywoty wielkich ludzi z innego ┼ŤwiataÔÇŁ, kt├│rym wzgardzi┼é, uwa┼╝aj─ůc si─Ö za lepszego od nich. Po dotarciu do punktu wyj┼Ťcia okaza┼éo si─Ö, ┼╝e ┼éodzie, kt├│rymi przyp┼éyn─Öli, zosta┼éy zniszczone, a powo┼éany naczelnik dawno ju┼╝ zgin─ů┼é. Rozwa┼╝ono wynaj─Öcie statk├│w od Surme┼äczyk├│w, ale ostatecznie (po s┼éonych cenach) wypo┼╝yczono je od miejscowych kupc├│w.

Po powrocie do domu i oddaniu armii po┼éowy z tych ┼éup├│w, kt├│re pozosta┼éy, Racjan III rozpocz─ů┼é megaloma┼äskie projekty wychwalaj─ůce jego samego. W Dolnogradzie postawi┼é ┼éuk triumfalny i sw├│j pomnik ze szczerego, litego z┼éota, a p├│┼║niej dobudowa┼é wok├│┼é nich poz┼éacan─ů ┼Ťwi─ůtyni─Ö (┼╝aden z tych zabytk├│w nie zachowa┼é si─Ö do dzi┼Ť – ju┼╝ za ┼╝ycia Racjana by┼éy one pi┼éowane przez r├│┼╝nych amator├│w ┼éatwego zarobku). W ka┼╝dym wi─Ökszym mie┼Ťcie nakaza┼é postawi─ç marmurowe pomniki przedstawiaj─ůce siebie, ka┼╝dy w innej pozie. Reszt─Ö ÔÇťswojej dzia┼ékiÔÇŁ ÔÇťprzepuszcza┼éÔÇŁ na rozmaite zbytki, dlatego te┼╝ do┼Ť─ç szybko zacz─Ö┼éo mu brakowa─ç ┼Ťrodk├│w. Pr├│bowa┼é temu przeciwdzia┼éa─ç, psuj─ůc monet─Ö, ale to zadzia┼éa┼éo wy┼é─ůcznie na kr├│tk─ů met─Ö. W ko┼äcu zosta┼é zamordowany, po ledwie 12 latach od obj─Öcia tronu, umieraj─ůc bezdzietnie i niezbyt chwalebnie (podstawiona prostytutka zepchn─Ö┼éa go z balkonu jego pa┼éacu). Po jego ┼Ťmierci prawa do tronu zg┼éosi┼éo kilkoro jego kuzyn├│w i kuzynek (┼é─ůcznie osiem os├│b), co doprowadzi┼éo do wojny domowej.

    G┼é├│wnym kandydatem do tronu, popieranym przez mieszcza┼ästwo Klume i po┼éudniowej Lahazydii by┼é Ernest, najdalszy powinowaty Racjana III, co spowodowa┼éo podwa┼╝anie jego roszcze┼ä przez kap┼éan├│w, w tym samego nariepa, biale┼äskiego pontifexa maximusa. Pomimo zebrania naprawd─Ö pot─Ö┼╝nych sum na koncie, pobierania mimo woli ch┼éopstwa ca┼éych plon├│w ┼╝niwnych i zebrania w kraju najemnik├│w z Surmenii, Rotrii, a nawet ca┼éych brodyjskich w┼éadyk├│w, wraz z rodzinami i ca┼éym maj─ůtkiem ruchomym, to wci─ů┼╝ budzi┼é niezadowolenie w┼Ťr├│d ludno┼Ťci, na co nie mog┼éy nawet pom├│c obiecane przywileje dla miast, w tym ca┼ékowite zmniejszenie udzia┼éu cesarskiego w mytach. Doprowadzi┼éo to ostatecznie do szybkiego obalenia jego ÔÇťrz─ůd├│wÔÇŁ przez Publiusza, ksi─ů┼╝─ůtka w┼éadaj─ůcego ziemiami nad Cie┼Ťnin─ů Biale┼äsk─ů. Najemnicy, kt├│rym dano wi─Öksz─ů ni┼╝ wcze┼Ťniej zap┼éat─Ö, bez problemu obr├│cili si─Ö przeciw wcze┼Ťniejszemu pracodawcy, a Brodyjczycy, kt├│rym to przyobiecano nadanie ziem na Anatolii, r├│wnie ch─Ötnie przystali na ofert─Ö Publiusza. Jednak┼╝e, niezadowolona z jego wst─ůpienia na tron by┼éa biedota miejska, kt├│rej zabra┼é tradycyjne darmowe posi┼éki i kaw─Ö. Pomimo zapewnie┼ä, ┼╝e przywr├│ci je, gdy tylko upora si─Ö z pocz─ůtkowym zamieszaniem organizacyjnym, nie dosta┼é kredytu zaufania. Wedle relacji Ja┼Ťkoniusa, ├│wczesnego kronikarza carnuntijskiego, zosta┼é zabity przez wrzucenie z wielk─ů si┼é─ů fili┼╝anki po kawie przez jednego z przechodni├│w podczas przemowy publicznej (uwa┼╝a┼é takie wydarzenia za najlepszy spos├│b na uspokajanie ludu). Nieszcz─Ösny kubek trafi┼é w skro┼ä.

Na drugim kra┼äcu Pryncypatu, w odleg┼éej Lumii (odbudowanej, ale nie osi─ůgaj─ůcej oczywi┼Ťcie dawnej ┼Ťwietno┼Ťci), siostra Publiusza – Felicyta, przej─Ö┼éa w┼éadz─Ö, w spos├│b dawno znanego podst─Öpu. Zebra┼éa kilku przyjaci├│┼é, uderzy┼éa nimi na ca┼ékowicie niebroniony ratusz i zmusi┼éa namiestnika, przynajmniej formalnie sprawuj─ůcego obowi─ůzki w imieniu nie┼╝ywego cesarza, do oddania jej pe┼éni w┼éadzy. Ca┼ékowicie zaskoczony takim zachowaniem ze strony kobiety, namiestnik nie stawia┼é oporu. Tym bardziej zaskoczy┼éa wszystkich nag┼éa mobilizacja. Oczywi┼Ťcie, w takiej sytuacji musia┼éy odezwa─ç si─Ö dawne tradycje, i kap┼éa┼ästwo w Numbres zacz─Ö┼éo kombinowa─ç nad uzyskaniem autonomii od reszty pa┼ästwa. Nariep Ichtiomantus VIII wykorzysta┼é lokalne walki pomi─Ödzy miasteczkami na p├│┼énocy kraju i powo┼éa┼é ex nihilo pa┼ästwo kap┼éan├│w. Formalnie, jedynie ÔÇťzaprowadza┼é porz─ůdekÔÇŁ do czasu ustania walk, w praktyce mia┼é nadziej─Ö na powr├│t do stanu rzeczy sprzed wielu wiek├│w.

Po serii kr├│tkich, acz skutecznych najazd├│w, ca┼éy wsch├│d Anatolii zosta┼é zjednoczony przez Felicyt─Ö. Pojawi┼éy si─Ö jednak pewne trudno┼Ťci – g┼é├│wnie ze strony S┼éowian, kt├│rzy opierali si─Ö do ostatniego woja. Celtowie, dla kontrastu, ÔÇťbyli pod wra┼╝eniemÔÇŁ i podporz─ůdkowali si─Ö – ┼╝eby mo┼╝liwie unikn─ů─ç zaanga┼╝owania si─Ö w walki (┼╝aden z wojak├│w Felicyty nie osi─ůgn─ů┼é granic ich posiad┼éo┼Ťci, za┼Ť sama ksi─Ö┼╝niczka nie by┼éa zbyt zainteresowana us┼éugami ÔÇťdzikus├│w ┼Ťcinaj─ůcych g┼éowyÔÇŁ).  Na zachodzie, w Carnuntum, tradycyjnym o┼Ťrodku w┼éadzy anatolijskiej, Moritius zjedna┼é sobie biedot─Ö i patrycjat, uwalniaj─ůc spod w┼éadzy cesarskiej monopol na przew├│z towar├│w przez morze. Spowodowa┼éo to jednak frustracj─Ö Brodryjczyk├│w, bo wi─ůza┼éo si─Ö ze znaczn─ů podwy┼╝k─ů cen zbo┼╝a, jakie kupowali z Anatolii. Cz─Ö┼Ť─ç z brodryjskich rod├│w wyjecha┼éa wtedy z powrotem na kontynent. Frustracja kuzyna z Lahazydii jednak nie uniemo┼╝liwi┼éa Moritiusowi pochodu na wsch├│d, gdzie chcia┼é podporz─ůdkowa─ç sobie Felicyt─Ö. Nie docenia┼é jej jednak, wi─Öc zabra┼é ze sob─ů ma┼ée si┼éy. S┼éusznie zrobi┼é – pu┼éapka, kt├│r─ů wymy┼Ťli┼éa na trasie pochodu, okaza┼éa si─Ö nieskuteczna, i szybko ÔÇťpani ca┼éego wschoduÔÇŁ sta┼éa si─Ö jego poddan─ů, cho─ç na wi─Ökszo┼Ťci obszaru jej dawnych rz─ůd├│w w┼éadza Moritiusa by┼éa fikcj─ů.

Jego rz─ůdy nad wi─Ökszo┼Ťci─ů Anatolii nie potrwa┼éy d┼éugo. Jonasz, zajmuj─ůcy terytoria okolic dzisiejszego Port Arthurberg (przej─ů┼é te┼╝ drugi brzeg cie┼Ťniny po Publiuszu), czuj─ůcy zagro┼╝enie ze strony swego p├│┼énocnego s─ůsiada, w akcie desperacji, wyzwa┼é go na pojedynek. Co wi─Öcej, w Urnie pojawi┼éa si─Ö jeszcze jedna osoba z roszczeniami do tronu – prawnuczka Sefaronika, Hinta. Szybko jednak zosta┼éa zg┼éadzona przez swoj─ů siostr─Ö – Rechs─Ö, w spos├│b ca┼ékowicie niekonwencjonalny. Gdy Hinta przechadza┼éa si─Ö pasa┼╝em nad rzek─ů, Rechsa popchn─Ö┼éa j─ů, lecz nieszcz─Ö┼Ťliwie, z┼éapa┼éa si─Ö jej materia┼éowej sukni. Jako, ┼╝e obie nie umia┼éy p┼éywa─ç, ich ┼╝ywot zako┼äczy┼é si─Ö do┼Ť─ç marnie. Rechsa sta┼éa si─Ö w sztuce symbolem zgubnych konsekwencji zdrady.

Jedn─ů z ostatnich pretendentek by┼éa Eligia, zarz─ůdzaj─ůca kilkoma lodowcami oraz jeszcze mniejsz─ů ilo┼Ťci─ů wiosek w g├│rach Anatolii. Podczas chaosu powsta┼éego w wyniku star─ç wojsk wiernych Moritiusowi i tych popieraj─ůcych Felicyt─Ö postanowi┼éa wyj┼Ť─ç w pole, by porz─ůdzi─ç kim┼Ť wi─Öcej ni┼╝ grupk─ů ajse┼äskich g├│rali i celtyckich drwali. Jako, ┼╝e lokalni wata┼╝kowie postrzegali j─ů jako ÔÇťswoj─ůÔÇŁ, ta wykorzysta┼éa ten fakt, zapraszaj─ůc ich na uczt─Ö w jednej z wiosek – Ajsenordobrzu. Korzystaj─ůc z manewru stosowanego tradycyjnie przez niezliczonych z jej przodk├│w, dosypa┼éa do napitk├│w go┼Ťci (g┼é├│wnie ┼║r├│dlanej wody, z braku czegokolwiek innego, zw┼éaszcza tak powszechnych w innych rejonach ziaren kawy) nieco trucizny. Obwini┼éa za to jakiego┼Ť losowego kucharza. Efekt by┼é prosty do przewidzenia – Eligia zaj─Ö┼éa wi─Ökszo┼Ť─ç anatolijskich g├│r. W przeciwie┼ästwie do Felicyty, nie waha┼éa si─Ö si─Ögn─ů─ç po si┼éy lud├│w ┼╝yj─ůcych po zachodniej stronie ┼éa┼äcucha. Szybko zebra┼éa armi─Ö g├│rali i ruszy┼éa w kierunku obozuj─ůcych w lasach pod Kommoni─ů wojsk Moritiusa. Wiedz─ůc, ┼╝e pr├│ba z┼éapania go w pu┼éapk─Ö na polu bitwy nie ma wi─Ökszych szans na powodzenie, Eligia wysnu┼éa plan. Zatrudni┼éa do wsp├│┼épracy wszelkie s┼éowia┼äskie, celtyckie, i wygl─ůdaj─ůce na takie prostytutki, jakie mog┼éa znale┼║─ç w Kommonii, oraz kaza┼éa swoim ludziom nazbiera─ç grzyb├│w. Te bowiem by┼éy stosowane w tych dw├│ch kulturach tradycyjnie jako afrodyzjaki. Plan zak┼éada┼é podes┼éanie c├│r Koryntu do wrogiego obozu, wyposa┼╝aj─ůc je w mieszank─Ö grzyb├│w faktycznie u┼╝ywanych do pobudzenia oraz grzyb├│w truj─ůcych. Wojacy Moritiusa dali si─Ö na to z┼éapa─ç. Niewielu wprawdzie zmar┼éo, jak optymistycznie przewidywa┼éa to druga strona, ale ich zdolno┼Ťci bojowe po skorzystaniu z us┼éug podstawionych pa┼ä w oczywisty spos├│b zmala┼éy.